เธอกำลังเดินทาง

บันทึกเหตุการณ์ ณ ช่วงบ่ายของวันหนึ่ง

ฝนตั้งเค้ามาอีกแล้ว

ฉันนั่งมองผ่านประตูบ้านชั้นสองออกไปนอกระเบียง

ยอดมะพร้าวพริ้วไหวไปตามกระแสลม

ฝูงนกบินถลาเล่นลม

ลมพัดแรงขึ้น เมฆก็ครึ้มหนักขึ้น

ฉันยังนั่งรอเธอคนนั้น

เธอที่จะกลับมาพร้อมสายฝน

เธอผู้เป็นที่รักดั่งดวงใจ

เธอผู้เป็นแม่ของลูกผม

.

.

.

เธอ.....กำลังเดินทาง

เธอ.....กำลังกลับมาเพื่อที่จะพร้อมหน้ากันเป็นเรา

....น้ำลาย...

นั่นไงเขา เขาผู้ที่กำลังจะฉิบหาย

นั่นไงเขา เขาผู้ที่กำลังจะวอดวาย

นั่นไงเขา เขาผู้ที่กำลังจะสูญสลาย

นั่นไงเขา เขาผู้ที่กำลังจะต้องตาย

นี่ไงเรา เราผู้ทำให้เขาเดียวดาย

นี่ไงเรา เราผู้ทำให้เขากลับกลาย

นี่ไงเรา เราผู้ทำให้เขาเป็นผู้ร้าย

นี่ไงเรา เราผู้ทำให้เขาเป็นเช่นนั้น โดย “น้ำลาย”

...ครั้งหนึ่งฉันเคยคว้าดวงดาวไว้...

ฉันออกเดินทางไกล ฉันท่องไปในโลกกว้าง

ฉันเหาะขึ้นไปบนฟ้า ฉันคว้าดวงดาวไว้

ดวงดาวพยายามดิ้นให้หลุดจากมือฉัน

ดวงดาวบอกกับฉันว่า “ปล่อยฉันเถิด อย่าจับฉันไว้เลย ฉันกำลังท่องไปในอวกาศกว้าง”

สุดท้ายฉันก็ต้องยอมปล่อยดวงดาวไป

ฉันอยากให้ดวงดาวท่องไปตามความฝันของเขา

เพราะฝันของเขาคือ ได้ท่องไปในอวกาศกว้าง ซึ่งยิ่งใหญ่กว่าฝันของฉัน ที่แค่ท่องไปในโลกกว้าง

หลอกตัวเอง

ทุกคนรวมหัวกันแล้วตกลงกันว่า "โอเคเราตัดสินใจแล้วว่าเราจะหลอกตัวเอง"

นี่คงเป็นการตัดสินใจที่ฉลาดของเหล่ามนุษย์ผู้มีลมหายใจเข้าออกเป็นเครื่องบรรณาการของการมีชีวิต

เราหลอกตัวเองเพื่อให้มี
ความรู้สึกว่าอยู่รอด
ความรู้สึกว่าปลอดภัย
ความรู้สึกว่าสุขกาย
ความรู้สึกว่าสบายใจ
ความรู้สึกว่า...

ความรู้สึกว่า...

สุดท้ายโลกที่เราอยู่มันก็มีเพียงแค่การหลอกตัวเองไปวันๆ

แม้กระทั่งลมหายใจ เราก็ยังหลอกตัวเองเพื่อให้มีความรู้สึกว่า...

ยังมีชีวิตอยู่

ห่วงหา

เมื่อผมต้องมาทำงาน งานที่ไกลจากบบ้าน จากลูก จากเมีย จากครอบครัว เพียงเพื่อหารายได้ไป เติมเต็มกับรายจ่าย แต่กลับสร้างหนี้สินทางจิตใจมากมายให้เกิดขึ้น 

ด้วยความคิดถึง จึงกลั่นกรองกลอนเปล่าออกมา แม้ว่าจะไม่สละสลวยรวยคำ แต่ก็กลั่นออกมาจากความรู้สึก

...ห่วงหา...

      ทะเลถล่ม     ลมกรรโชก      โลกตลบ

ท้องฟ้าพลบ    กลบค่ำ      ดำดิ่งหาย

      แดดวงจิต     คิดตระหนก      มิวางวาย

เหินห่างกาย     ใจจิต     คิดคนึง

       เจ้าโรยหลับ    แอบอิง     อุ่นอกแม่

พ่อนี้แล     เพียงภาพถ่าย      หายคิดถึง

       แสนห่วงใย    ในทรวง     สุดก้นบึ้ง

ท่าวันหนึ่ง    กลับกอดลูก    ปลูกอุ่นไอ

-----------------------------------------------------------------------------------